Η κορυφαία στιγμή του κυνηγιου

Η ανάγκη να αποκτήσουν τα μέλη της κυνηγετικής ομάδας γνώσεις βιολογίας του αγριόχοιρου, να μάθουν τις συνήθειες και τον τρόπο σκέψης του, να εντοπίζουν και να διαχωρίζουν τα ίχνη, να μπορούν να επιλέγουν και να εκπαιδεύουν τα γουρουνόσκυλα και εν γένει όλες οι προσπάθειες που καταβάλει η ομάδα έχουν ως κύριο στόχο να εντοπίσουν την ακριβή θέση του κρυψώνα που επέλεξε ο αγριόχοιρος. Αναμφισβήτητα η κορυφαία στιγμή είναι η ώρα που ο βασικός σκύλος της παρέας εντοπίζει τον αγριόχοιρο και με το χαρακτηριστικό γαύγισμά του (στάμπας ή δίωξης) υποδεικνύει την ακριβή του θέση, επιβεβαιώνοντας και δικαιώνοντας την επιλογή της παγάνας. Η αδρεναλίνη στο κόκκινο, τα συναισθήματα έντονα σε όλα τα μέλη της ομάδας, γιατί βλέπουν να καρποφορούν οι επίπονες προσπάθειες που κατέβαλαν, αναλύοντας τα λιγοστά σημάδια που άφησε το πανέξυπνο ζώο. Θυμόμαστε και πάλι τον Ξενοφώντα πριν 2500 χρόνια: «...όποιος δει θήραμα την ώρα που τα σκυλιά ακολουθούν τα ίχνη του, το βρίσκουν, το κυνηγούν και το πιάνουν, θα ξεχάσει ότι άλλο επιθυμεί».
Την άγρια αυτή ομορφιά είναι δύσκολο να περιγράψω με λόγια, πρέπει κανείς να την ζήσει στην πράξη για να καταλάβει το μεγαλείο των στιγμών που ζει ο κυνηγός. Αυτές έχουν αξία, όμως, μόνο όταν τηρούνται κατά γράμμα οι γραπτοί και άγραφοι κανόνες του κυνηγίου, αδιαφορώντας για την ποσότητα της κάρπωσης. Την κάρπωση θα μπορούσα να τη χαρακτηρίσω σήμερα σαν το «κερασάκι στην τούρτα» και τίποτε περισσότερο. Αν φας πολλά «κεράσια», μάλιστα, αύριο δεν θα βρείς καθόλου «τούρτα». Η αξία μιας κυνηγετικής ομάδας δεν αξιολογείται σήμερα με την ποσότητα των θηραμάτων που θα καρπωθεί αλλά από τον ποιοτικό τρόπο που ασκεί τη θήρα. Γι’ αυτό πολλοί συνάδελφοι θα πρέπει να αναθεωρήσουν απόψεις, για να γευτούν και αυτοί το πραγματικό μεγαλείο του παραδοσιακού κυνηγίου του αγριόχοιρου.

« Επιστροφή στο menu